|
ติ้วขาว
|
|
|
ติ้วขาว
|
ชื่ออื่น เช่น กวยโซง (กาญจนบุรี) แต้ว (ใต้) ผักเตา (เลย) ติ้วส้ม (นครราชสีมา) | |
| เป็นไม้ยืนต้น มีหลายชนิด เช่น ติ้วขน ติ้วดำ แต่ที่นิยมที่สุดคือ ติ้วขาว เพราะยอดอ่อนมีรสฝาดและเปรี้ยวเล็กน้อย ชาวบ้านนำมาจิ้มน้ำพริก แจ่ว ซุบหน่อไม้ ลาบ ก้อย หมี่กะทิ หรือนำไปแกงเพื่อให้อาหารออกรสเปรี้ยว ชาวอีสานชอบผักชนิดนี้มาก ดอกนำไปต้มหรือแกง เช่น แกงเลียงผัก มีคุณค่าทางอาหาร มีวิตามิน เกลือแร่ ติ้วขาวมีสารเบต้าแคโรทีนสูง มีผล ต่อความจำของมนุษย์ทุกเพศทุกวัย เพราะสามารถเปลี่ยนเป็นวิตามินเอได้ วัยเด็กยิ่งจำเป็นต้องมีวิตามินเอเพียงพอ เพื่อการเจริญเติบโตและต้านทานโรค รวมทั้งป้องกันโรคตาไก่ โรคตาบอดกลางคืนด้วย | ||
|
ลักษณะทั่วไป
|
ติ้วขาวเป็นไม้ยืนต้นขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ผลัดใบ และจะผลิใบใหม่พร้อมกับ ออกดอก ลำต้น มีหนามรอบ ๆ แผ่กิ่งก้านออกเป็นทรงพุ่ม เนื้อไม้ค่อนข้างเหนียว กระพี้ขาว แก่นสีน้ำตาลปนเหลือง มีน้ำยางเหนียวซึมออกมา ความสูงต้น 8-15 เมตร ใบ มีลักษณะเรียวยาว ปลายแหลม เรียงเป็นคู่ตรงกันข้ามกัน ใบกว้าง 1.5-5 เซนติเมตร ขอบใบเรียบ มีต่อมอยู่ใต้ใบกระจายทั่วไป โคนและปลายสอบ หลังใบเป็นมันมีสีเข้มกว่าท้องใบ เส้นแขนงใบมี 6-8 คู่ ปลายโค้งจรดกันถึงขอบ ใบ ใบแก่มีสีแสดหรือแดง |
![]() |
|
ดอก มีสีชมพูหรือสีขาว เป็นดอกสมบูรณ์เพศ ออกเป็น ดอกเดี่ยว ๆ หรือเป็นกระจุกตามง่าม มีกลีบเลี้ยงและกลีบดอกอย่างละ 5 กลีบ ดอกมีลักษณะมน กลีบดอกรูปไข่ มีเกสรตัวผู้จำนวนมากและรวมกันเป็นกลุ่ม 3-5 กลุ่ม ผลผิวของผลแข็ง รูปกระสวยสีน้ำตาลถึงน้ำตาลดำ มีนวลขาวติดบริเวณผิวผล เมื่อแก่จะแตกตามรอบประสานเป็น 3 แฉก มองเห็นเมล็ดซึ่งมีปีก เป็นรูปโค้งเรียงอัดแน่น ก้านผลยาวประมาณ 1 เซนติเมตร มีขนกระจายอยู่ทั่วไป ขยายพันธุ์โดยการเพาะเมล็ดและการตัดกิ่งชำ ติ้วขาวเจริญเติบโตได้ดีในดินทุกชนิด ทนแล้งได้ปานกลาง พบขึ้นทั่วไปในป่าโปร่ง ป่าเบญจพรรณ ในภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคใต้ตอนบน ที่สูงจากระดับน้ำทะเลตั้งแต่ 200-1,000 เมตร
|
||
(สถาบันเทคโนโลยีราชมงคล 2542:57-58)